[ وَ الْإِصْرَارِ عَلَى الْمَأْثَمِ وَ اسْتِصْغَارِ الْمَعْصِيَةِ وَ اسْتِكْبَارِ الطَّاعَةِ ] و پافشارى بر گناه ، و كوچك شمردن معصيت و سنگين دانستن طاعت . 14 - مداومت بر گناه گناه و معصيت معلول و محصول تخلّف از فرامين و دستورهاى حضرت حق و انبيا و ائمه و اولياى الهى است . گناه آتشى است كه با دست خود انسان بر خرمن فضايل و حسنات و حالات ملكوتى و احوالات ربّانيش مىافتد . گناه همچون خوره‌اى است كه از بر ريشهء انسانيت مىافتد و تا از پا انداختن درخت كرامت از پا نمىنشيند . انبيا و اوليا از هر نوع گناهى اعم از كبيره و صغيره مردم را نهى مىكردند و به گناهان بزرگ وعدهء حتمى عذاب مىدادند . گناهكار مسرف بر نفس است و خداوند مردم مسرف را دوست ندارد : وَ لا تُسْرِفُوا إنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفينَ » « 1 » و از اسراف [ در خوردن وخرج كردن ] بپرهيزيد كه قطعاً خدا اسراف كنندگان را دوست ندارد .

--> ( 1 ) - أنعام ( 6 ) : 141 .